Salı, Aralık 24

Kuduruk Ürtiker

Neredeyse 5-6 yıl oldu,hastayım.Kronik ürtikermiş adı.Kronik değildi tabi sonradan çare bulunamayınca oldu kronik.Merve oldu ilaç bağımlısı.Günde yarım içince normalleştiğim ilaçlardan 3 tane içince de bir halt olmuyor artık.Her sabah uyanınca elimi ayağımı gözlerimi kontrol ediyorum insan gibi miyim diye :) Psikolojimi bozdu gerçekten ama baya alıştım zamanla.İlk başlarda aynaya bakamazken şimdi makyajımı yapıp sokaklarda dolaşıyorum tip tip bakan insanlar eşliğinde hayatıma devam etmeye çalışıyorum.Sürecin 1 yıla yakınını ölümle burun buruna geçirdim.Hiçbiri canımı yakmıyor bencil insanlarım kadar.Öyle bir hastalık ki bu gece normal yatıp sabah yürüyemeyerek uyanıyorum.Haftalarca tuvalete bile babamın kucağında taşıdığını biliyorum, kimi zaman giyinemediğim için evden çıkamadığımı.Bitmiyor insanların istekleri ve bencillikleri.Hasta olduğumu kabullenmeyerek bana daha büyük işkence ediyorlar.Bir yere davet ediliyorum o gün hasta oluyorum ve gidemiyorum,bunun için bana küsüyor insanlar alınıyorlar.Kalkamıyorum diyorum inanmıyorlar.Hastalık yıllara dayanınca artık bunu kullandığımı düşünenler bile var hayatımda.Ben hep Allah'a yalvarırken beni sınadığı hastalık ama benden aldığın sağlığı sevdiklerime ver Rabbim diyorum.Oysa bu duayı bile hak etmeyen ne çok insan var biliyorum.Benim 5saat bir alışveriş merkezinde yürümem,vitrin bakmam bile ertesi gün yürüyemeyeğimi bilişim demek,sevdiklerimin düğünlerinde 2saat eğlenmem bile ertesi gün yürüyemem demek,herkes gibi süslenmek için taktığım küpelerim kulaklarım şişmesi,yediğim her yemek acaba şişer miyim demek,bu ayakkabı çok düz acaba acıtır mı,bu çok topuklu acıtır mı,saçımı toplamıyım kafam şişer,dar giymeyeyim sırtım şişer,çanta takmayayım omuzum şişer,fazla araba kullanmayayım avuçlarım şişer ben bunun gibi milyarlarca şeyi düşünerek geçiriyorum her günümü her sabahımı akşamımı.Yaşadığım her şey burnumdan geliyor.Sevdiğim adamın taktığı yüzüğü bile taşıyamıyorum parmağımda kimi zaman.Dünyada ki en büyük psikolojik işkencelerden birisini yaşıyorum.Bazen insanların gönlünü yapmak adına bana yaşattığı işkenceler gerçekten tüm bu hislerimi silip geçiyor yani.Küsme alınma haklarını buluyorlar kendilerinde,arkadaşım hastayım ya ben:) anlatamıyorum herhalde.Bende isterim saatler boyu enerjimi sizlere harcamak ama benimde sınavım bu.Ben bile bu denli kabullenmiş Allah'a şükürler ederken verdiği hastalık için e be güzel insanlar sizin bu bencillikleriniz neden acaba? Neden???...
sevgiler....

Cumartesi, Aralık 21

Neyleyim İstanbul'u ???

İçim hasret dolu son zamanlarda.Birinin varlığında yokluk hissetmek çok zor.Bazen ölümü daha kolay kabullendiğimi düşünüyorum.Biliyorsun ki öldü ve asla bir daha göremeyeceksin,bir daha asla gelmeyecek,,Hayatta olan birini beklemek,aranızda kilometrelerce mesafe olması,onun kokusunu burnunda hissetmek,görüntüsünü gözlerini kapadığında sürekli hatırlamaya çalışmak,acaba unutur muyum diye bütün anıları aklında tutmaya çalışarak geçirmek günleri çok zor,çok sabır gerektiriyor.Birisini özlemek bu özlemle yaşamak insanı tüketiyor gerçekten.Kişileri özlemek anıları özlemek kadar sınamıyor beni.Sevdiğim adamı bile aylardır bekliyorum ben bu şehirde ama bana geri geleceğini biliyorum.Bir görev için orada olduğunu aslında onunda yanımda olmak istediğini biliyorum ama olamıyor.Bekliyorum...Anılar öyle değil ama beklesende geri gelmeyeceğini biliyorsun.Şuan kokusu burnumda tüten ama konuşmadığım,görüşemediğim,kavuşamadığım insanlar var b
dünyamda.Dostlarım,arkadaşlarım,,Birlikte geçirilen anılar sürekli aklıma geliyor,kimi zaman fotoğraf karelerine sığmışlar kimi zaman videolara.İzlerken bakarken yüzümdeki kocaman tebessümü kontrol edemediğim anılar biriktirmişim ve geri gelmeyecekler.O insanla belki bir daha onları yaşayamacaksın.Bu fikirden nefret ediyorum.Yaşam içinde onlarca şeyle sınanıyoruz ama Rabbim hiç kimseyi çaresizlik ve hasretle sınamasın.İkisiylede fazlasıyla sınandım gerçekten dayanılmaz duygular.Bazen düşünüyorum Allah'a inanmasaydım ve Allah sevgisi taşımasaydım buna nasıl katlanırdım bilmiyorum.Sürekli dua ederek ve şükrederek atlatmaya çalışıyorum yaşadığım her zorluğu.Herşeye rağmen binlerce kez şükür hayatımda biriktirdiğim her güzellik,her anı için.Hasretini içimde en çok hissettiğim 2 yıldan fazladır içime sokamadığım koklayamadığım teyzesinin meleği,canımın canı,Saliham,seni çok fazla özledim.Okumayı öğrediğine göre artık bunu okuyabilirsin sanırım.Seni çok seviyorum.Bugün en büyük şükürüm sana.Rabbim seni bize verdiği için şükürler olsun... 
sevgiler....



Pazar, Aralık 8

Nerede bu kız yine??

Hayat böyle işte.Nereden nereye getiriyor insanı anlamıyorsun.Bir bakıyorsun hayatın değişmiş,kişilerin değişmiş,duruşun konuştukların,umursadıkların,özlemlerin hasretlerin değişmiş.Resmen benim için öyle olmuş bunu şuan birkez daha fark ettim.Biraz uzaktan göz gezdirince yazılarıma 'ben suan nerdeyim ya' dedim.Hayatımın adamını bekliyorum,evlilik hazırlıklarındayım,çeyiz düzüyorum, bu heyecanlarla yatıp bunlarla kalkıyorum.(Rabbim daim etsin) İşlerim hiç ummadığım noktada.Fark ettim ki kendimi güçlü hissettiğim sürece bu hayatta varım diyebiliyormuşum meğer.Bütün hayatını direnerek geçirmiş bir kadın Merve...Hiçbir istediğime kolayca sahip olamadım.Kendimi bildiğimden beri en güzel yıllarımı hep mücadele ederek ve çabalayarak geçirdim ben.Çoğu zaman var olacağıma inanmadım,inanamadım.Şimdi hersey çok şaşırdığım noktada.Yıllar sonrasında olabilmeyi hayal ettiğim kadın oldum sanırım. İşinin başındaki Merve Hanım,erkeğinin hanımı Gelin Merve,arkadaslarının Çeyizci Kızı, evin Buruk Hüznü.. İçim fazlasıyla huzurlu herşey için.Yaptığım hiçbir şeyin mantığını,doğruluğunu,sürekliliğini düşünmeden yolumda ilerliyorum.Şansım pek yoktur ama yanımda var olacağına inandığım sürece yolumda yürümeyi hedefliyorum.Bilmiyorum yine aylar sonra hayatın neresinde olacağım,neresine akacağım:) Rabbim herkese gece yastığa koyduğunda kafasını neyi hayal ediyorsa onu yaşamayı nasip etsin.Benim hayatım boyunca en büyük hayalim ve tek dileğim 'huzur'dur.Rabbim eksikliğini göstermesin.Bu gece söylemeden geçmek istemediğim birşey daha.Sevgili Göksel;şuan yine seni dinleyerek yazıyorum o 'bir ihtimal', o 'rüzgar' o ses tılsımı.Ah sen nasıl birşeysin kadın:)
sevgiler...